جملات زیبا در مورد امام حسین علیه السلام

 
کربلا نشان داد که با شکیب در عطشی کوتاه، میتوان همیشه ی تاریخ را سیراب کرد

حسین یعنی زیبایی، مگر می شود با زیبایی همراه و همسایه بود و زیبا نشد

هرکس کتاب 72 صفحه ای عشق -عاشورا- را خوب بخواند،شیرازه ی سعادت را در زندگی اش گسسته نخواهد دید

حسین بیشتر از آب تشنه لبیک بود ، اما افسوس که به جای افکارش زخمهای تنش را نشانمان دادند و بزرگترین درد او را بی آبی نامیدند

 

من حسین علیه السلام را دوست دارم

در آستانه اربعین حسینی؛سالگرد چهلمین روز وداع خونین حضرت ابا عبدالله الحسین (ع) و یاران باوفایش
را به تمامی دوستان اهل دل ، تسلیت و تعزیت عرض نموده و
امیدواریم كه سوگواری های یكایك شما عزیزان مورد قبول حضرت حق قرار گیرد

 

التماس دعا

 

 

 

می خواستم در مدح او چیزی بگویم.اما با خود گفتم:در کلام قاصر من جائی برای سخن گفتن از او نیست وقتی بهانه ی خلقت او را سید شباب می نامند.

می خواستم شور حماسه ی او را به شعور تبدیل کنم.دریافتم هنوز طنین روشن گری عقیله بنی هاشم در جهان برقرار است.

می خواستم برایش شعری بسرایم.اما دریافتم عرشیان سراینده و مداح او هستند پس شعر من شایسته ی مقام او نیست.

می خواستم خود را فدائی او بدانم. اما از دستان بریده ی ساقی عشق خجالت کشیدم.

می خواستم برای او خون بگریم. اما با خود گفتم:آیا چشمان گنهکارم یاری ام می کنند؟؟

می خواستم جوانی ام را به پایش بریزم. با خود گفتم:آیا من هم مرگ را از عسل شیرین تر می دانم.

می خواستم از گناهانم پیش او اظهار پشیمانی کنم.با خود گفتم آیا آن قدر حرمت فدک را پاس داشته ام که حر گردم؟

خدایا خود مرا یاری کن!چگونه در سیل مشتاقان او باشم؟

از نام سرخ او مدد می گیرم.آری! تنها چیزی که می توانم بگویم این است:"من حسین علیه السلام را دوست دارم."

خدایا!به حرمت حسین علیه السلام دست مرا در دست دوست داران او قرار بده.تا همچون فطرس از عذاب رهایی یابم و چون ملائک منزه و مقرب گردم.

 

السلام علیک یا ابا عبدالله و علی الارواح التی حلت بفنائک علیکم منی جمیعا سلام الله ابدا مابقیت و بقی اللیل و النهار و لا جعله الله آخر العهد منی لزیارتکم
السلام علی الحسین و علی علی بن الحسین و علی اولاد الحسین و علی اصحاب الحسین

فرا رسیدن عاشورا و تاسوعای حسینی را به پیشگاه مقدس امام عصر(عج) و رهروان راستین این امام همام تسلیت عرض میکنم

فرا رسیدن ایام عزاداری حضرت اباعبدالله الحسین عليه السلام را محضر حضرت بقیة الله(عج) و شیعیان و تمامی دوستداران آن حضرت تسلیت عرض می نمایم

ســـلام مــن بــه مـحـرم، مـحـرم گــــل زهــرا
بـه لطـمه‌هـای ملائـک بـه مــاتـم گــل زهـرا
سـلام مـن بـه مـحـرم بـه تشنـگی عـجـیـبـش
بـه بـوی سیـب زمـینِ غـم و حـسین غریـبش
سلام من بـه محـرم بـه غصـه و غــم مـهـدی
به چشم کاسه ی خون و به شال ماتم مـهـدی
سـلام من بــه مـحـرم بـه کـربـلا و جـلالــش
به لحظه های پـرازحزن غرق درد و ملامش
سـلام مـن بـه مـحـرم بـه حـال خستـه زیـنـب
بـه بــی نـهــایــت داغ دل شـکــستــه زیـنـب
سلام من به محرم به دست ومشک ابوالفضل
بـه نـا امیـدی سقـا بـه سـوز اشـک ابوالفضل
سـلام مـن بـه مـحـرم بـه قــد و قـامـت اکـبـر
بـه کـام خـشک اذان گـوی زیـر نـیزه و خنجر
سلام من به محرم به دسـت و بـازوی قـاسم
به شوق شهد شهادت حنـای گـیـسـوی قـاسم
سـلام مـن بـه مـحـرم بـه گـاهـواره‌ی اصـغـر
به اشک خجلت شاه و گـلـوی پـاره‌ی اصـغـر
سـلام مـن بـه مـحـرم به اضـطـراب سـکـیـنـه
بـه آن مـلـیـکـه، کـه رویش ندیده چشم مدینه
سـلام مـن بـه مـحـرم بـه عـاشـقـی زهـیـرش
بـه بـازگـشـتـن حُر و عروج خـتـم به خیرش
سلام من بـه محرم بـه مسـلـم و به حـبـیـبش
به رو سپیدی جوُن و به بوی عطر عجیـبـش
سلام من بـه محرم بـه زنگ مـحـمـل زیـنـب
بــه پـاره، پـاره تــن بــی سـر مـقـابـل زیـنـب
سلام من به محـرم به شـور و حـال عیـانـش
سلام من به حسـیـن و به اشک سینه زنـانش

بســــوز ای دل که وقت ماتم آمـد

محــــرم ماه انــــدوه و غـم آمـــــد

بنال ای دل که خون از دیده باریـد

بــه باغستــان دلهـــــا لاله کاریـد

محــــرم ســـوز دل را ساز کـــرده

کتاب روضــه خــــوانی باز کــــرده

محــرم قصه گوی شهر درد است

سخن پرداز سوز و آه سرد است

محـــــــرم صـــــد هــزاران راز دارد

کــلاس درس انســان ســـاز دارد

گریه بر امام حسین علیه السلام

ای عزیزان به شما هدیه ز یزدان آمد
عید فرخنده ی نورانی قربان آمد

حاجیان سعی شما شد به حقیقت مقبول
رحمت واسعه ی حضرت سبحان آمد

عید قربان به حقیقت ز خداوند کریم
آفتابی به شب ظلمت انسان آمد

جمله دلها چو کویری ست پر از فصل عطش
بر کویر دل ما نعمت باران آمد

خاک میسوخت در اندوه عطش با حسرت
نقش در سینه ی این خاک گلستان آمد

امر شد تا که به قربانی اسماعیلش
آن خلیلی که پذیرفته ز رحمان آمد

امتحان داد به خوبی بخدا ابراهیم
جای آن ذبح عظیمی که به قربان آمد

آن حسینی که ز حج رفت سوی کرببلا
به خدا بهر سر افرازی قرآن آمد

 

گریستن بر ابا عبدالله الحسین‏(ع)ثواب بسیاردارد،که احادیث ثواب و آثار فراوان گریه بر امام حسین‏(ع) را از جمله در کتاب بحار الانوار،ج 44،ص 279 تا 296،می توانید مطالعه کنید

فرشتگان،پیامبران،زمین و آسمان،حیوانات صحرا و دریا هم بر عزای حسین‏(ع) گریسته‏اند

(سفینة البحار، ج1،ص97؛بحارالانوار،ج45،ص220)

اشک ریختن،نشانه پیوند قلبی با اهل بیت و سیدالشهداء (ع) است؛اشک،دل راسیراب می‏کند،عطش روح را بر طرف می‏سازد و حاصل محبتی است که نسبت به ‏اهل بیت‏ حاصل می‏شود.همدلی و هماهنگی روحی با ائمه اطهار(ع)،ایجاب می‏کند که در شادی ‏آنان شاد و در غمشان محزون باشیم؛این نشان شیعه است که:

‏« یفرحون بفرحنا و یحزنون‏لحزننا...»

(میزان الحکمه،ج5،ص233)

قلبی که مهر حسین‏(ع) را داشته باشد،بی شک به یاد مظلومیت و شهادت او می‏گرید

اشک،زبان دل و شاهد عشق است

آن چنان کز برگ گل، عطر و گلاب آید برون

بر زبانم تا که نامت می‏برم از دیده آب آید برون

رشته الفت بود در بین ما، کز قعر چاه

کی بدون رشته آب بی‏حساب آید برون؟

تا نسوزد دل، نریزد اشگ و خون از دیده‏ها

آتشی باید که خوناب کباب آید برون

مهر تو شیرازه‏ « ام الکتاب‏ » خلقت است

مشکل این شیرازه از قلب کتاب آید برون

گر نباشد مهر تو دل را نباشد ارزشی

برگ بی‏حاصل شود گل،چون گلاب آید برون

(ای اشکها بریزید،حسان،ص 131)

گریستن در سوگ شهدای کربلا،تجدید بیعت با عاشورا و فرهنگ شهادت و تغذیه ‏فکری و روحی با این مکتب است و اشک ریختن،نوعی امضا کردن پیمان و قرار داد مودت با سیدالشهدا است

ائمه اطهار شیعه،گریستن بر مظلومیت اهل بیت و عزای حسینی را تاکید کرده

و شهادت اشک را بر صداقت عشق،پذیرفته‏اند

امام صادق‏(ع) نیز فرموده است:

«نزد هر کس که ما یاد شویم و چشمانش اشگ‏آلود شود،حتی اگر به اندازه بال مگسی ‏باشد، خداوند گناهانش را می‏بخشاید،هر چند چون کف دریا فراوان باشد.»(وسائل الشیعه،ج10،ص391)

دستور امامان به گریستن بر امام حسین‏(ع) بسیار اکید است؛

چنان چه امام رضا(ع) به ریان بن ‏شبیب در حدیث مفصلی فرمود:

«یابن شبیب! آن کنت باکیا لشی‏ء فابک للحسین بن علی بن‏ ابی طالب فانه ذبح کما یذبح الکبش...»

اگر بر چیزی گریه می‏کنی،بر حسین بن علی گریه ‏کن، که او را همچون گوسفند، سر بریدند

(بحار الانوار،ج44،ص286)

و در حدیث دیگری فرموده است:«محرم،ماهی‏است که مردم دوره جاهلیت جنگ در آن را ناروا می‏دانستند،ولی در این ماه،دشمنان،خون ما را به ناحق ریختند و هتک حرمت ما نمودند و فرزندان و بانوان ما را به اسارت ‏گرفتند و به خیمه‏های ما آتش زدند و غارت کردند و در کار ما،برای رسول خدا هیچ‏ حرمتی را رعایت نکردند.روز حسین( عاشورا) پلکهای ما را مجروح و اشگهایمان را جاری کرد و ما از سرزمین کربلا، گرفتاری و رنج به میراث بردیم. پس باید بر کسی ‏همچون حسین، گریه‏کنندگان بگریند،که گریه بر او،گناهان بزرگ را هم فرو می‏ریزد.» (همان،ص 283)

خود امام حسین‏(ع) نیز فرموده است:

«انا قتیل العبرة،لا یذکرنی مؤمن الا بکی‏»

من ‏کشته اشکم،هیچ مؤمنی مرا یاد نمی‏کند مگر آن که(بخاطر مصیبتهایم)می‏گرید(همان،ص279)

امام‏سجاد(ع) بیست‏سال بر امام حسین (علیه السلام) گریست و

هرگز طعامی پیش او نمی‏گذاشتند مگر آن که قبل از شروع گریه می‏کرد.(همان،ج46،ص108)

به فرموده امام صادق‏(ع):هر ناله و گریه‏ای ناپسند و مکروه است،مگر نالیدن و گریستن بر حسین(ع):

«کل الجزع و البکاء مکروه‏ سوی الجزع و البکاء علی الحسین‏»

(بحارالانوار،ج45،ص313)

 هم گریستن،هم گریاندن،هم خود را شبیه گریه‏کنندگان در آوردن(تباکی)برای حسین پسندیده ‏است و اجر دارد. این همه فضیلت که برای گریه بر حسین‏(ع) بیان شده و اینکه اشک‏چشم،آتش دوزخ را فرو می‏نشاند و غمگین شدن در سوگ شهیدان کربلا ایمنی از عذاب ‏است،در صورتی است که گناه و فسق و آلودگی انسان در حدی نباشد که مانع رسیدن این ‏فیض الهی گردد؛اشگی که مبین پیوند عاطفی و رابطه مکتبی و اتصال روحی با راه و فکرو خط ائمه اطهار(ع) و سیدالشهداست،

حتما زمینه‏ ساز پرهیز از گناه می‏گردد.به تعبیر شهیدمطهری:«گریه بر شهید،شرکت در حماسه او و هماهنگی با روح او و موافقت با نشاط اوو حرکت اوست... امام حسین‏(ع) به واسطه شخصیت عالیقدرش،به واسطه شهادت‏قهرمانانه‏اش،مالک قلبها و احساسات صدها میلیون انسان است.اگر کسانی که بر این‏ مخزن عظیم و گرانقدر احساسی و روحی گمارده شدند،یعنی سخنرانان مذهبی،بتوانند از این مخزن عظیم در جهت هم شکل کردن و همرنگ کردن و هم احساس کردن روحها با روح عظیم حسینی بهره‏برداری صحیح کنند،جهانی اصلاح خواهد شد.» (شهید،ص124)

پس مهم،شناخت فلسفه گریه در راستای احیای عاشورا و زنده نگهداشتن مراسم حسینی و فرهنگ کربلاست،نه گناه کردن و آلودگی،به امید پاک شدن با چند قطره اشک!

معلوم‏ نیست که دل و جان آلوده،آن همسویی را با امام داشته باشد که با یاد مصائبش گریه کند.

گریه در فرهنگ عاشورا،سلاح همیشه برانی است که فریاد اعتراض به ستمگران را دارد

«اشک‏»،زبان دل است و گریه،فریاد عصر مظلومیت؛ رسالت اشک نیز پاسداری از «خون شهید» است.گریه کردن بر عزای امام حسین،زنده‏ نگهداشتن نهضت حسین است

هر چند نیست درد دل ما نوشتنی

از اشک خود،دو سطر به ایما نوشته‏ایم

(صائب تبریزی)

اشک،سرفصل محبت و مودت است و برخاسته از عشقی است که خداوند در دلهاقرار داده که نسبت به حسین بن علی‏(ع)مجذوب می‏شود.به فرموده رسول خدا«ص‏»:

«ان لقتل الحسین حرارة فی قلوب المؤمنین لاتبرد ابدا»  

برای شهادت حسین‏(ع) حرارت و گرمایی در دلهای مؤمنان است که هرگز سرد و خاموش نمی‏شود

(جامع احادیث الشیعه،ج12،ص556)

امروز هم،اشگ و گریه،رابط ما با حسین است و ما با شوری اشگهایمان،سر سفره ‏محبت‏سید الشهدا نشسته‏ایم و نمک پرورده ابا عبدالله هستیم؛از این رو،این مهر با شیر مادر در جان ما وارد شده و با جان هم به در می‏شود

زیارت امام حسین علیه السلام

السَّلامُ عَلَیْکَ یا حُجَّهَ اللّهِ وَابْنَ حُجَّتِهِ * السَّلامُ عَلَیْکَ یا قَتیلَ اللّهِ وَابْنَ قَتیلِهِ *

السَّلامُ عَلَیْکَ یا ثارَ اللّهِ وَابْنَ ثارِهِ * السَّلامُ عَلَیْکَ یا وِتْرَ اللّهِ المَوْتُورَ فِی السَّماواتِ

وَالأَرْضِ * اَشْهَدُ اَنَّ دَمَکَ سَکَنَ فی الْخُلْدِ وَاقْشَعَرَّتْ لَهُ اَظِلَّهُ العَرْشِ * وَبَکى لَهُ

جَمیعُ الْخَلائِقِ * وَبَکَتْ لَهُ السَّماواتُ السَّبْعُ وَالاَْرَضُونَ السَّبْعُ وَما فیهِنَّ وَما بَیْنَهُنَّ

* وَمَنْ یَـتَـقَلَّبُ فی الْجَنَّهِ وَالنّارِ مِنْ خَلْقِ رَبِّنا * وَما یُرى وَما لا یُرى * اَشْهَدُ اَنَّکَ

حُجَّهُ اللّهِ وَابْنُ حُجَّتِهِ *وَاَشْهَدُ اَنَّکَ قَتیلُ اللّهِ وَابْنُ قَتیلِهِ * وَاَشْهَدُ اَنَّکَ ثارُ اللّهِ

وَابْنُ ثارِهِ *وَاَشْهَدُ اَنَّکَ وِتْرُ اللّهِ الْمَوْتُورُ فِی السَّماواتِ وَالاَْرضِ * وَاَشْهَدُ اَنَّکَ

قَدْ بَلَّغْتَ وَنَصَحْتَ وَوَفَیْتَ وَاَوْفَیْتَ * وَجاهَدْتَ فی سَبیلِ اللّهِ وَمَضَیْتَ لِلَّذی کُنْتَ عَلَیْهِ

شَهیداً وَمُسْتَشْهَداً وَشاهِداً وَمَشْهُوداً * اَنَا عَبْدُ اللّهِ وَمَوْلاکَ وَفی طاعَتِکَ وَالْوافِدُ

اِلَیْکَ * اَلْتَمِسُ کَمالَ الْمَنْزِلَهِ عِنْدَ اللّهِ وَثَباتَ الْقَدَمِ فِی الْهِجْرَهِ اِلَیْکَ * وَالسَّبیلَ

الَّذی لا یَخْتَلِجُ دُونَکَ مِنَ الدُّخُولِ فی کَفالَتِکَ الَّتی اُمِرْتَ بِها * مَنْ اَرادَ اللّهَ بَدَأَ

بِکُمْ * بِکُمْ یُبَیِّنُ اللّهُ الْکَذِبَ * وَبِکُمْ یُباعِدُ اللّهُ الزَّمانَ الْکَلِبَ * وَبِکُمْ فَتَحَ اللّهُ * وَبِکُمْ

یَخْتِمُ اللّهُ * وَبِکُمْ یَمْحَقُ ما یَشآءُ * وَبِکُمْ یُـثْبِتُ * وَبِکُمْ یَفُکُّ الذُّلَّ مِنْ رِقابِنا *

وَبِکُم یُدْرِکُ اللّهُ تِرَهَ کُلِّ مُؤمِن یُطْلَبُ بِها * وَبِکُمْ تُنْبِتُ الاَْرْضُ اَشجارَها * وَبِکُمْ تُخْرِجُ

الاَْرْضُ ثِمارَها* وَبِکُمْ تُنْزِلُ السَّماءُ قَطْرَها وَرِزْقَها * وَبِکُمْ یَکْشِفُ اللّهُ الْکَرْبَ

*وَبِکُمْ یُنَزِّلُ اللّهُ الْغَیْثَ * وَبِکُمْ تُسَبِّحُ الأَْرضُ الَّتی تَحْمِلُ اَبْدانَـکُمْ وَتَسْتَقِرُّ جِبالُها

عَلى مَراسیها * اِرادَهُ الرَّبِّ فی مَقادیرِ اُمُورِهِ تَهْبِطُ اِلَیْکُمْ وَتَصْدُرُ مِنْ بُیُوتِکُمْ

* وَالصّادِرُ عَمّا فُصِّلَ مِنْ اَحْکامِ العِبادِ * لُعِنَتْ اُمَّهٌ قَتَلَتْکُمْ * وَاُمَّهٌ خالَفَتْکُمْ * وَاُمَّهٌ

جَحَدَتْ وِلایَتَکُمْ * وَاُمَّهٌ ظاهَرَتْ عَلَیْکُمْ *وَاُمَّهٌ شَهِدَتْ وَلَمْ تُسْتَشْهَدْ * اَلْحَمْدُ لِلّهِ الَّذی

جَعَلَ النّارَ مَأواهُمُ وَبِئْسَ وِرْدُ الْوارِدینَ * وَبِئْسَ الْوِرْدُ الْمَوْرُودُ * وَالْحَمْدُ لِلّهِ رَبِّ الْعالَمینَ

پس سه مرتبه بگو: وَصَلّى اللّهُ عَلَیْکَ یا اَبا عَبْدِاللّهِ، پس بگو سه مرتبه: اَنَا اِلَى اللّهِ مِمَّنْ خالَفَکَ بَریءٌ

پس مى روى به نزد قبر فرزند آن حضرت علىّ بن الحسین(علیهما السلام) که در نزد پاى پدرش مدفون است و مى گویى:

السَّلامُ عَلَیْکَ یا بْنَ رَسُولِ اللّهِ * السَّلامُ عَلَیْکَ یَا بْنَ اَمیرِالْمُؤْمِنینَ، السَّلامُ

عَلَیْکَ یَابْنَ الْحَسَنِ وَالْحُسَیْنِ * السَّلامُ عَلَیْکَ یَابْنَ خَدیجَهَ وَفاطِمَهَ

پس مى گویى سه مرتبه: صَلَّى اللّهُ عَلَیْکَ، و سه مرتبه: لَعَنَ اللّه مَنْ قَتَلَکَ *و سه مرتبه: اَنَا اِلَى اللّهِ مِنْهُمْ بَریءٌ
پس برمى خیزى و اشاره مى کنى با دست خود به سوى شهدا(رحمهم الله) و مى گویى سه مرتبه: السَّلامُ عَلَیْکُمْ، پس مى گویى: فُزْتُمْ وَاللّهِ فُزْتُمْ وَاللّهِ فَلَیْتَ اَنّی مَعَکُمْ فَاَفُوزَ فَوْزاً عَظیماً،

 

تقدیم به آستان مقدس نور پر فروغ آسمان ولایت و امامت ،

گوهر تابناک عصمت و طهارت،پرچم دار عدالت،حضرت حسین بن علی علیه السلام

 

تو را رها نمی کنم

به عزّت علی قسم،به حرمت ولی قسم،تو را رها نمی کنم

به عرش کبریا قسم،به جان مرتضی قسم،تو را رها نمی کنم

حسین من،عزیز من،صفا و جلوه ی چمن،تو را رها نمی کنم

قسم به طفل مضطرت،سکینه و رقیه ات،تو را رها نمی کنم

الا  فروغ چشم  من،الا  سرور  باغ  من،فرشته ی امید من

به حضرت علی قسم،به جان اصغرت قسم،تو را رها نمی کنم

تو  رایت  صلابتی،تو  آیت  فلاحتی،تو  نور  چشم امّتی

سفیر صلح و الفتی،امین مُلک و ملتی،تو را رها نمی کنم

تو رحمتی،تو نعمتی،تو عین هر فضیلتی

به نام پاک "هو"قسم،به نون و والقلم قسم،تو را رها نمی کنم

تو رهگشای امتی،تو عاشق شهادتی،تو اُسوه ی کرامتی

ُِِسزد تو را رها کنم؟تو را رها نمی کنم،تو را رها نمی کنم

خدایا:من حسین را دوست دارم

 

شعری زیبا در وصف امام حسین(ع)

زندگي چيز ديگري شده است، تا به نامت رسيده‌ايم حسين!
عشق سوغات كربلاست، اگر مزه‌اش را چشيده‌ايم حسين!

هر دلي را به دلبري دادند، هر سري را به سروري دادند
ما كه هر وقت گفته‌ايم خدا، از خدايت شنيده‌ايم: حسين

از خدايت شنيده‌ايم كه ‌گفت: نقش‌ها ما كشيده‌ايم اما
«اَحسنُ الخالِقين» از آن روييم كه تو را آفريده‌ايم حسين!

اين علم‌ها و اين علامت‌ها اينچنين بي دليل خم نشدند
همه‌ي ما شريك غم‌هاي خواهري قد خميده‌ايم حسين!

زينت شانه‌هاي پيغمبر! تا شنيديم ساعت آخر:
دل چگونه بريدي از اكبر، دل از عالم بريده‌ايم حسين!

تن بي دست مانده‌ي سقا ديده‌اي، واي از دلت آقا !
در عوض ما كنار هر آبي عكس دستي كشيده‌ايم حسين!

بين شرم نگاه عباس و آن دل نازك شما چه گذشت؟
از حرم تا حرم نفهميديم ما كه هر چه دويده‌ايم حسين!

روضه‌هاي مدينه مي‌خوانيم اول كربلا و مي‌دانيم
از دعاهاي مادرت بوده كه به اينجا رسيده‌ايم حسين!

شاعري با نگاه پاييزي به دو چشم بهاري‌ام خنديد
چه بگويم كه اشك ما از چيست؟ چه بگويم چه ديده‌ايم حسين!


 

هوای کربلا کرده دلم .... حسین من

  

فرار رسیدن میلاد با سعادت سید الساجدین حضرت امام زین العابدین علیه السلام را به پیشگاه امام زمان (عج) و پدر بزرگوارشان امام حسین علیه السلام و تمام شیفتگان آن حضرت تبریک عرض میکنم

 

 

میلاد حسین نوگل زهراشده امشب

گیتى ز رخش طور تجلا شده امشب

ده مژده ى جانبخش بعالم ز قدومش

زیرا که در رحمت حق واشده امشب

میلاد حسین شادى دلها شد

امید دل پیامبران پیدا شد

اینک بسویش برو که فردا دیر است

کز آمدنش در شفاعت وا شد

میلاد حسین و سوم شعبان است

خورشید ولایت از افق تابان است

اى کشور جمهورى اسلام،حسین

داماد عزیز ملت ایران است

دوباره مرغ روحم هوای کربلا کرد   

    دل شکسته ام را اسیر و مبتلا کرد

زسر گذشته اشکم به لب رسیده جانم 

   که هر چه کرد با من فراق کربلا کرد

شود تمام هستی فدای آن دو دستی   

  که غرق بوسه با اشک علّی مرتضی کرد

نگشت آنی آن دست جدا ز دامن دوست 

    اگر چه تیغ دشمن زپیکرش جدا کرد

چز از برای داور دو تا نگشت اکبر   

  چه شد که خصم کافر جبین او دو تا کرد

سزد همه جوانان حنا ز خون ببندند 

  که جا به حجله خون یتیم مجتبی کرد

فدای آن جوانی که در نماز ایثار  

 زخون وضو گرفت و به اکبر اقتدا کرد

فدای شیر خواری که وقت جان نثاری  

   دو چشم خود ببست و دو لب به خنده باز کرد

فدای آن شهیدی که زیر تیغ قاتل 

  سرش بریده گشت و به شیعیان دعا کرد

فدای جسم پاکی که قطعه قطعه گردید 

   زقطره قطره خونش حسین را صدا کرد

فدای آن شهیدی که در کنار سنگر

   به گریه یا حسین گفت به خنده جان فدا کرد

برات کربلا را کسی گرفت میثم

  که رو برای ایثار به سوی کربلا کرد

شیعیان دیگر هوای نینوا دارد حسین

روی دل با کاروان کربلا دارد حسین

 از حریم کعبه ی جدش به اشکی شست دست

مروه پشت سر نهاد، اما صفا دارد حسین

 می برد در کربلا هفتاد و دو ذبح عظیم

بیش ازین ها حرمت کوی منا دارد حسین

 پیش رو راه دیار نیستی، کافیش نیست

اشک و آه عالمی هم در قفا دارد حسین

 بسکه محمل ها رود منزل به منزل با شتاب

کس نمی داند عروسی یا عزا دارد حسین

 رخت و تاراج حرم چون گل به تاراجش برند

تا به جایی که کفن از بوریا دارد حسین

 بردن اهل حرم دستور بود و سرّ غیب

ورنه این بی حرمتی ها کی روا دارد حسین

 سروران، پرانگان شمع رخسارش ولی

چون سحر روشن که سر از تن جدا دارد حسین

 سر به قاچ زین نهاده، راه پیمای عراق

می نماید خود که عهدی با خدا دارد حسین

 او وفای عهد را با سر کند سودا ولی

خون به دل از کوفیان بی وفا دارد حسین

 دشمنانش بی امان و دوستانش بی وفا

با کدامین سر کند، مشکل دوتا دارد حسین

 سیرت آل علی (ع) با سرنوشت کربلاست

هر زمان از ما یکی صورت نما دارد حسین

 آب خود با دشمنان تشنه قسمت می کند

عزت و آزادگی بین تا کجا دارد حسین

 دشمنش هم آب می بندد به روی اهل بیت

داوری بین با چه قومی بی حیا دارد حسین

 بعد ازینش صحنه ها و پرده ها اشک است و خون

دل تماشا کن چه رنگین سینما دارد حسین

 ساز عشق است و به دل هر زخم پیکان زخمه ای

گوش کن عالم پر از شور و نوا دارد حسین

 دست آخر کز همه بیگانه شد دیدم هنوز

با دم خنجر نگاهی آشنا دارد حسین

 شمر گوید گوش کردم تا چه خواهد از خدا

جای نفرین هم به لب دیدم دعا دارد حسین

 اشک خونین گو بیا بنشین به چشم شهریار

کاندرین گوشه عزایی بی ریا دارد حسین